Wprowadzanie zabawek na rynek Unii Europejskiej wiąże się z koniecznością spełnienia wymagań określonych
w dyrektywie 2009/48/WE oraz odpowiednich normach z serii EN 71.
W przypadku produktów takich jak ciastolina (masa plastyczna do zabawy manualnej), dobór właściwego zakresu
badań może wymagać analizy charakterystyki wyrobu, jego składu oraz przewidywanego sposobu użytkowania.
Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i przedstawia ogólne podejście do interpretacji wybranych norm w odniesieniu
do tego typu produktów.
Typowa ciastolina może być opisana jako:
gotowa masa plastyczna na bazie wodnej, przeznaczona do ugniatania, modelowania i zabawy manualnej
Z punktu widzenia oceny zgodności istotne mogą być następujące cechy:
produkt jest dostarczany w formie gotowej do użycia,
nie wymaga przygotowania ani mieszania składników przez użytkownika,
nie zachodzą zamierzone reakcje chemiczne podczas użytkowania,
może zawierać dodatki, takie jak barwniki lub kompozycje zapachowe.
Dokładna kwalifikacja produktu powinna być każdorazowo przeprowadzona indywidualnie.
W przypadku wielu zabawek, w tym mas plastycznych, podstawowy zakres badań obejmuje:
Ocena potencjalnych zagrożeń mechanicznych.
Ocena zachowania materiału w warunkach oddziaływania ognia.
Badanie migracji wybranych pierwiastków chemicznych.
Norma EN 71-3 opiera się na założeniu, że:
w określonych warunkach możliwy jest kontakt zabawki z ustami dziecka
W związku z tym jej zastosowanie ma charakter szeroki.
W praktyce mogą pojawiać się również inne normy, których zastosowanie zależy od charakteru produktu.
Norma EN 71-5 odnosi się do zestawów, które:
zawierają substancje lub mieszaniny chemiczne,
są przeznaczone do wykonywania doświadczeń lub tworzenia nowych produktów,
wymagają aktywnego działania użytkownika (np. mieszania składników).
Norma ta może mieć zastosowanie w przypadku zestawów typu „zrób sam”, w których użytkownik przygotowuje produkt końcowy.
W przypadku gotowych mas plastycznych:
brak etapu przygotowania przez użytkownika,
brak zamierzonej zmiany składu podczas użytkowania.
W związku z tym zastosowanie normy EN 71-5 co do zasady nie jest typowe, jednak każdorazowo powinno być potwierdzone analizą konkretnego produktu.
Norma EN 71-12 dotyczy obecności:
nitrozoamin,
substancji mogących prowadzić do ich powstawania.
Zastosowanie tej normy jest ściśle związane z:
rodzajem materiału,
oraz potencjałem chemicznym do tworzenia tych związków.
Nitrozoaminy są najczęściej związane z materiałami takimi jak:
elastomery (np. guma, lateks),
materiały poddawane określonym procesom technologicznym (np. wulkanizacja).
W przypadku mas plastycznych na bazie wodnej:
zastosowanie tej normy nie jest typowe,
ponieważ materiały te zazwyczaj nie należą do grupy materiałów wysokiego ryzyka w tym zakresie.
Jednocześnie:
decyzja o uwzględnieniu badania powinna wynikać z analizy składu oraz potencjalnej obecności substancji mogących prowadzić do powstawania nitrozoamin.
Sama możliwość kontaktu produktu z ustami nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania tej normy.
Norma EN 71-13 odnosi się do produktów, których główną funkcją jest:
tworzenie, stosowanie lub rozpoznawanie zapachów,
lub wytwarzanie produktów o charakterze kosmetycznym.
W przypadku produktów, w których zapach pełni funkcję pomocniczą:
zastosowanie tej normy może nie być bezpośrednie.
Ocena powinna uwzględniać:
rolę zapachu w funkcjonalności produktu,
sposób użytkowania przez dziecko.
Normy te obejmują:
wymagania dotyczące określonych związków organicznych,
metody przygotowania próbek,
metody badań.
Zastosowanie tych norm:
nie ma charakteru uniwersalnego,
jest uzależnione od składu produktu oraz jego właściwości chemicznych.
W przypadku standardowych mas plastycznych:
konieczność stosowania tych norm powinna być oceniana indywidualnie,
w szczególności w kontekście obecności określonych substancji (np. konserwantów, składników zapachowych).
Produkty takie jak ciastolina często występują w wielu wariantach (np. różne kolory i zapachy).
W praktyce oceny zgodności możliwe jest zastosowanie podejścia:
wyboru wariantów reprezentatywnych (tzw. worst-case)
Takie podejście może być stosowane, gdy:
skład wariantów jest porównywalny,
różnice nie wpływają istotnie na profil bezpieczeństwa.
Badanie wszystkich wariantów może być uzasadnione, gdy:
występują istotne różnice w składzie,
zastosowano różne systemy chemiczne,
zmienia się charakter użytych substancji.
Dobór norm powinien być każdorazowo oparty na analizie produktu, jego składu i przeznaczenia.
Nie wszystkie normy z serii EN 71 mają zastosowanie do każdego rodzaju zabawki.
W przypadku ciastoliny kluczowe znaczenie mają normy podstawowe (EN 71-1, EN 71-2, EN 71-3).
Normy dodatkowe (np. EN 71-5, EN 71-12, EN 71-13, EN 71-9/10/11) wymagają indywidualnej oceny zasadności.
Niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi wiążącej interpretacji przepisów ani oceny zgodności konkretnego wyrobu.
Zakres badań powinien być każdorazowo określany indywidualnie na podstawie szczegółowej analizy produktu, jego składu oraz przewidywanego sposobu użytkowania.
+48 530 941 517
biuro@ibic.pl
Instytut Badań i Certyfikacji Sp. z o.o.
ul. Chmielna 2/31
00-020 Warszawa
+48 53-094-15-17
biuro@ibic.pl
Znajdź nas na: